31 mart Azərbaycan xalqının qan yaddaşına silinməz izlərlə həkk olunmuş, milli dövlətçilik tariximizin ən ağrılı səhifələrindən biridir. 1918-ci ilin mart-aprel aylarında Bakı Kommunası və “Daşnaksütun” partiyasının silahlı dəstələri tərəfindən həyata keçirilən kütləvi qırğınlar sadəcə təsadüfi bir qarşıdurma deyil, azərbaycanlılara qarşı əvvəlcədən planlaşdırılmış sistemli bir soyqırımı siyasətinin təzahürü idi. Hadisələrin miqyası Bakı şəhəri ilə məhdudlaşmayaraq Şamaxı, Quba, Lənkəran, Kürdəmir və digər bölgələrə də yayılmış, on minlərlə dinc sakinin amansızcasına qətlə yetirilməsi ilə nəticələnmişdir. Xüsusilə Şamaxıda qədim məscidlərin yandırılması, Qubada isə sonralar aşkar edilən kütləvi məzarlıqlar bu cinayətlərin nə dərəcədə qəddarlıqla icra edildiyini bütün dünyaya sübut edir.
Erməni-bolşevik birləşmələrinin əsas məqsədi regionun demoqrafik mənzərəsini zorla dəyişmək və Azərbaycan xalqının müstəqillik arzularını beşiyindəcə boğmaq idi. Bu dəhşətli günlərdə yalnız insanlar deyil, həm də xalqın mənəvi sərvəti olan tarixi binalar, redaksiyalar və mədəniyyət ocaqları hədəfə alınmış, Bakının bir çox rəmzi tikililəri top atəşinə tutularaq dağıdılmışdır. Uzun illər sovet ideologiyasının təsiri altında bu hadisələrin əsl mahiyyəti gizlədilməyə çalışılsa da, Azərbaycan müstəqilliyini bərpa etdikdən sonra tarixi ədalət öz yerini tapdı. 1998-ci ildə imzalanmış müvafiq fərmanla bu qanlı hadisələrə ilk dəfə dövlət səviyyəsində siyasi-hüquqi qiymət verildi və 31 mart rəsmi olaraq “Azərbaycanlıların Soyqırımı Günü” kimi elan edildi.
Bu faciənin ildönümlərində şəhidlərimizin xatirəsini yad etmək bizim üçün həm mənəvi borc, həm də milli birliyimizin təsdiqidir. Tarixin bu dərslərini unutmamaq, gələcək nəsillərə çatdırmaq və milli yaddaşımızı diri saxlamaq hər bir vətəndaşın üzərinə düşən mühüm vəzifədir. Çünki keçmişin ağrılarını dərk etmək bizi gələcəkdə daha güclü və uyanıq olmağa sövq edir.
Vüsal Osmanov,
YAP Nizami rayon fəalı
