Dövlət idarəçiliyinin səmərəliliyi yalnız gündəlik problemlərə cavab verməklə ölçülmür. Dövlət siyasətinin uzunmüddətli məqsədlərlə əlaqələndirilməsi, müxtəlif sahələr üzrə prioritetlərin müəyyənləşdirilməsi və həmin prioritetlər arasında qarşılıqlı əlaqənin yaradılması strateji idarəetmənin əsas xüsusiyyətləridir. 1993-cü ildən sonrakı Azərbaycan dövlətçiliyinin mühüm cəhətlərindən biri də bu yanaşmanın formalaşdırılması idi.
3 oktyabr 1993-cü ildə Ulu Öndər Heydər Əliyevin Prezident seçilməsi ölkənin qarşısında duran müxtəlif problemlərin vahid dövlətçilik gündəliyi çərçivəsində həllini gündəmə gətirdi. Rəsmi tarix mənbələrində həmin strategiyanın əsas istiqamətləri təhlükəsizlik, ərazi bütövlüyü, iqtisadiyyatın bərpası, demokratik inkişaf və beynəlxalq inteqrasiya kimi göstərilir.
Bu istiqamətlərin hər biri digərinə təsir edən amildir. Təhlükəsizlik olmadan iqtisadi inkişafın davamlılığı çətinləşir; iqtisadi dayanıqlıq olmadan dövlət institutlarının maliyyələşdirilməsi məhdudlaşır; hüquqi sabitlik olmadan investisiya və beynəlxalq əməkdaşlıq üçün əlverişli mühitin formalaşdırılması çətin olur. Buna görə 1993-cü ildən sonrakı dövlətçilik modelini ayrı-ayrı sahələrin deyil, qarşılıqlı əlaqəli siyasətlərin sistemi kimi araşdırmaq mümkündür.
1995-ci il Konstitusiyası bu strateji yanaşmanın hüquqi çərçivəsini müəyyənləşdirən əsas sənədlərdən biri oldu. Konstitusiyanın qəbulundan sonra dövlət institutlarının fəaliyyət prinsipləri daha sistemli hüquqi əsas qazandı.
Beləliklə, 1993-cü il, 3 oktyabr — Ulu Öndər Heydər Əliyevin Prezident seçilməsi ilə Azərbaycan tarixinin yeni mərhələsi başlandı. Bu mərhələ dövlət idarəçiliyində cari problemlərin həlli ilə yanaşı, uzunmüddətli milli inkişaf məqsədlərinin müəyyənləşdirilməsi ilə də xarakterizə olundu. Strateji düşüncə dövlətçilik siyasətinin müxtəlif sahələrini vahid məqsədlər ətrafında birləşdirən mexanizmə çevrildi.
Gülanə Əliyeva,
YAP Nizami rayon təşkilatının “Cəmşid Naxçıvanski küçəsi, 312” ərazi partiya təşkilatının sədri
